Na de voetbalfinale, waarin we toch maar tweede zijn geworden (Italie niet, Frankrijk niet, Engeland niet, Argentinie niet, Brazilie niet maar WIJ WEL) dacht ik vandaag een actief dagje te hebben. Fietsen, de kapper misschien, boek uitlezen, pedicure... enz... Om 9.30 uur weer terug van de pedicure met zachte voetjes dacht ik eerst een kopje koffie en dan op de fiets naar Sittard. Maar toen begon het te druppelen. Het werd een aardig buitje. Gelukkig dat ik niet op de fiets zat! Maar het werd al snel weer droog en ik bedacht dat Sjaak weleens mijn auto af kon spoelen (waar heb je anders een man voor?!) Maar ik moest ook aan de slag: overblijfselen van insecten die op de voorkant waren blijven plakken. Het begon weer te druppelen. Maar we zijn niet van suiker toch? Gelukkig heb ik een klein autootje (maar wel een leuke). De druppels werden groter, er vielen er steeds meer, het begon te waaien, het begon hard te waaien. Gauw naar binnen, want het was een ware hoosbui. Goed in de gaten houden aan welke kant de regen door de horren naar binnen kwam. Daar het raam dicht. Er gingen aan alle kanten van het huis ramen dicht. Maar niet aan de achterkant. De keukenramen stonden wijd open. Opeens... een kabaal: twee keukenraamhorren vlogen letterlijk door de keuken: uit het raam gewaaid. En die regen: het leek wel alsof we op een onderzeeer zaten, zoveel water. En donker dat het werd. Onweer. Bliksem en donder door elkaar heen.
Wat doe je dan?
Dan ga je naar je kamer en je gaat een kaartje maken.
De aanleiding van het kaartje was verdrietig: de moeder van een collega was overleden. Onderstaand kaartje is het geworden. Nee, het is niet zwart-wit. Ik heb met opzet gebroken wit en grijsachtig genomen, omdat het niet altijd zwart-wit is. En op de achtergrond rode bloemetjes. Omdat ondanks verdriet de goede herinneringen er zijn die kleur geven aan het leven. Daarom heb ik ook het hart van de bloem op het bovenste papier rood gemaakt. En omdat ik geloof in troost en rust óók voor mensen die net een groot verlies hebben geleden, heb ik het liedje erbij geschreven.
Dit was het weer voor deze keer. Ik hoop niet meer zolang weg te blijven.
Bedankt voor het langskomen,
Afke
He, wat gezellig dat je er weer bent! Nou wou ik zo graag je kaart zien, maar er staat bij mij geen foto bij dit bericht... Je hebt hem zo mooi omschreven, maar ik wil hem ook ZIEN! Maar misschien ligt het aan mij hoor, dacht ik laat het je toch even weten... Morgen een dagje scrapbook atelier voor mij, joepie. Hebben jullie de storm wel overleefd? Ik hoorde op de radio dat het oa bij jullie wel erg hard is gegaan.
BeantwoordenVerwijderenTruste.
Ingrid
alleen een kruisje afke, sorry vast even geen connectie gehad afzoiets!!?
BeantwoordenVerwijderenmaar kom morgen nog eens kijken hoor,ja noodweer hadden we hier niet, maar het is nu zo heerlijk fris, pffffffffffff zalig!!
Wat leuk weer wat te lezen op je blog wat een noodweer,hier is het gelukkig niet zo erg hard gegaan,ik had boven wel alles nat maar gewoon te lang het raam open laten staan,maar wel lekker iets koeler.Met de warmte komt er ook bijna niks uit mijn handen.Je kaartje kan ik helaas niet zien er komt geen kaart te voorschijn.
BeantwoordenVerwijderenGr Agnes