kaartje op verzoek

Dag allemaal,

Een tijdje geleden vroeg iemand me een kaartje te maken voor en buurvrouw die 75 jaar wordt. Natuurlijk wil ik dat. In verband met haar naam, mocht het wel een kaartje zijn met een uil. Dat is het geworden. Ik vind het lastig om een kaartje voor iemand anders te maken. Eigenlijk is het niet zo naar m'n zin. Nu ik de foto zie denk ik dat kaartje met van harte gefeliciteerd wel op een andere plaats had gemogen. Aldoende leert men, denk ik dan maar. De verjaardag is nog niet helemaal in het zicht, dus misschien maak ik nog wel een andere. Kan ze kiezen.



Vandaag had ik gepland om lekker te gaan freubelen, maar het liep anders. Kan gebeuren natuurlijk. Maar dat betekent dat ik wel even aan de slag moet, omdat ik sommige dingen, zoals een afscheidsalbumpje, nooit afkrijg. Dus, ik ben weer even bezig. Tot later,

Bedankt voor het langskomen,

Afke

kaartje van maandag

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Uiteindelijk dacht ik dat ik maandag bericht én foto had gepubliceerd, blijkt de foto onzichtbaar. Mar hier issie dan! De ontvangster was er blij mee, liet ze me van de week weten. Dat is dan ook weer fijn.
Nu aan de slag voor een volgend project. Gelukkig is het vandaag niet zo warm.



Groeten en tot de volgende keer

Afke

zomerstorm

Na de voetbalfinale, waarin we toch maar tweede zijn geworden (Italie niet, Frankrijk niet, Engeland niet, Argentinie niet, Brazilie niet maar WIJ WEL) dacht ik vandaag een actief dagje te hebben. Fietsen, de kapper misschien, boek uitlezen, pedicure... enz... Om 9.30 uur weer terug van de pedicure met zachte voetjes dacht ik eerst een kopje koffie en dan op de fiets naar Sittard. Maar toen begon het te druppelen. Het werd een aardig buitje. Gelukkig dat ik niet op de fiets zat! Maar het werd al snel weer droog en ik bedacht dat Sjaak weleens mijn auto af kon spoelen (waar heb je anders een man voor?!) Maar ik moest ook aan de slag: overblijfselen van insecten die op de voorkant waren blijven plakken. Het begon weer te druppelen. Maar we zijn niet van suiker toch? Gelukkig heb ik een klein autootje (maar wel een leuke). De druppels werden groter, er vielen er steeds meer, het begon te waaien, het begon hard te waaien. Gauw naar binnen, want het was een ware hoosbui. Goed in de gaten houden aan welke kant de regen door de horren naar binnen kwam. Daar het raam dicht. Er gingen aan alle kanten van het huis ramen dicht. Maar niet aan de achterkant. De keukenramen stonden wijd open. Opeens... een kabaal: twee keukenraamhorren vlogen letterlijk door de keuken: uit het raam gewaaid. En die regen: het leek wel alsof we op een onderzeeer zaten, zoveel water. En donker dat het werd. Onweer. Bliksem en donder door elkaar heen.
Wat doe je dan?
Dan ga je naar je kamer en je gaat een kaartje maken.
De aanleiding van het kaartje was verdrietig: de moeder van een collega was overleden. Onderstaand kaartje is het geworden. Nee, het is niet zwart-wit. Ik heb met opzet gebroken wit en grijsachtig genomen, omdat het niet altijd zwart-wit is. En op de achtergrond rode bloemetjes. Omdat ondanks verdriet de goede herinneringen er zijn die kleur geven aan het leven. Daarom heb ik ook het hart van de bloem op het bovenste papier rood gemaakt. En omdat ik geloof in troost en rust óók voor mensen die net een groot verlies hebben geleden, heb ik het liedje erbij geschreven.


Dit was het weer voor deze keer. Ik hoop niet meer zolang weg te blijven.
Bedankt voor het langskomen,

Afke